Хусто Хорхе Падрон


Free Web Hosting with Website Builder
Хусто Хорхе Падрон

Роден 1 октомври 1943
Знаме на Шпанија Лас Палмас, Шпанија
Занимање поет
Влијанија

Хусто Хорхе Падрон (шпан. Justo Jorge Padrón) (роден на 1 октомври 1943 година) e шпански поет, еден од најпреведуваните шпански поети од втората половина на дваесеттиот век [1].

Содржина

Живот

Роден е во Лас Палмас на Канарските острови, на 1 октомври 1943 година. Студира право, философија и литература во Барселона, по што седум години работи како адвокат. Сепак желбата да стане поет надвладува во него и Падрон се посветува на литературата. Дел од својот живот го минува на Скандинавскиот полуостров, каде се запознава со тамошната литература и станува голем толкувач на истата во тамошните земји. Денес живее и твори во Мадрид.

Творештво

Има напишано дваесетина збирки поезија, главно во духот на лириката на Хуан Рамон Хименес и поетите од Генерацијата '27. Неговите дела се преведени на триесетина јазици и се читаат во повеќе од 57 земји. Во најголем дел од нив популарноста на Падрон е толку голема што тој се здобива со дваестина награди; меѓу нив се и почесната награда Fastenrath доделена од Шпанската академија и меѓународната награда на Шведската академија. Во 1990 година, Хусто Хорхе Падрон го добива и Златниот венец на Струшките вечери на поезијата.

Поезијата на Падрон се карактеризира со употреба на изненадувачки метафори и оригинална фантазија. Во неа шпанскиот јазик добива една нова перспектива, а силината на поетската визија се поистоветува со имагинацијата и самата философија на песната. Најчести мотиви кои се забележуваат во неговото творештво се носталгијата по детството, севременоста на љубовта и убавината, радоста на животот и светот, како и возвишеноста на создавањето.[1]

Значајни дела

  • Los oscuros fuegos („Темни огнови“, 1971)
  • Mar de la noche („Морето попладне“, 1973)
  • Los círculos del infierno („Круговите на пеколот“, 1976)
  • El abedul en Hamas („Бреза во пламен“, 1978)
  • La visita del mar („Посетата на морето“, 1984)
  • Sólo muere la mano que te escribe („Умира само раката што ти пишува“, 1989)

Белешки

  1. ↑ 1,0 1,1 Матеја Матевски, Десет века на шпанската поезија, МАНУ, Скопје, 2004, стр. 514-515.

Надворешни врски

п • р • у
Лауреати на Струшките вечери на поезијата
1966-1990

Рождественски (1966) • Окуџава (1967) • Наѓ (1968) • Диздар (1969) • Павловиќ (1970) • Одн (1971) • Неруда (1972) • Монтале (1973) • Дагларџа (1974) • Седар Сенгор (1975) • Гилвик (1976) • Лундквист (1977) • Алберти (1978) • Крлежа (1979) • Енценсбергер (1980) • Конески (1981) • Станеску (1982) • Ватсјајн-Ајгеј (1983) • Вознесенски (1984) • Рицос (1985) • Гинсберг (1986) • Ружевич (1987) • Максимовиќ (1988) • Шапкот (1989) • Падрон (1990)

 Слика:Zlaten venec.gif






Why are we here?
All text is available under the terms of the GNU Free Documentation License
This page is cache of Wikipedia. History